Haber: Erhan ÖZMEN
(OSMANİYE) - DEV Emekli-Sen Osmaniye Şube Başkanı Metin Önal, “20-30 yıl önce bir emekli aylığıyla bu ülkede başını sokacak bir ev bulabilen, çocuklarını kimseye muhtaç etmeden okutup evlendirebilen emekliler, bugün tek bir odanın kirasını dahi ödeyemez, mutfak masraflarının altında ezilir hale getirilmiştir” dedi.
Önal, yaptığı açıklamada, Türkiye’deki ekonomi politikalarının işçi sınıfını, dar gelirlileri ve emekliyi sefalet düzenine mahkum ettiğini söyledi.
Ülkenin tüm kaynaklarının ve halkın vergilerinin yerli ve yabancı sermaye çevrelerine, yandaş holdinglere, muafiyetlerle, teşviklerle, affedilen milyarlık borçlarla peşkeş çekildiğini ifade eden Önal, “Sermayeye gelince sınır tanımayan fonlar, hazine garantileri ve imtiyazlar bulanlar iş emekliye, işçiye, dar gelirliye geldiğinde bütçe disiplini ve kaynak yetersizliği masallarına sığınmaktadır. Bu çarpık bölüşüm mekanizmasının neticesinde, milyonlarca emeklinin payına ise açlık, yoksulluk, güvencesizlik ve sosyal hayattan tamamen tecrit edilmek düşmektedir” diye konuştu.
Yıllarca ülke ekonomisine katılan değerin, eksiksiz ödenen primlerin karşılığı olan emeklilik hakkının iktidar tarafından bir yük, maliyet unsuru ya da lütufmuş gibi sunulduğunu söyleyen Önal, şunları kaydetti:
"Her zam döneminde sadaka niteliğindeki, gerçek enflasyonun çok gerisinde kalan yüzdelik artışlarla ve kök aylık hileleriyle toplumun en alt katmanına itilmeyi, hak ettiğimiz insanca yaşam koşullarının bizlerden esirgenmesini kabul etmiyoruz.
Bugün Türkiye’de milyonlarca emekli, siyasi iktidarın ve sermaye düzeninin el birliğiyle kurduğu üç kollu bir kıskacın içinde nefessiz bırakılmak istenmektedir. Bu zulüm çarkının birinci ayağı, bilinçli bir plan dahilinde uygulanan düşük aylık politikasıdır. Yıllarca bu ülkeye değer katanların hakları uyduruk intibak sistemleri, formül oyunları ve TÜİK’in sipariş usulü veri tezgâhlarıyla tek tek gasbedilmiştir. Emekli aylıkları, sefaletin resmi belgesi olan asgari ücretin bile fersah fersah altına itilmiştir.
Çok değil, bundan 20-30 yıl önce bir emekli aylığıyla bu ülkede başını sokacak bir ev bulabilen, çocuklarını kimseye muhtaç etmeden okutup evlendirebilen emekliler bugün tek bir odanın kirasını dahi ödeyemez, mutfak masraflarının altında ezilir hale getirilmiştir. İnsanca yaşam bir yana, insanı biyolojik olarak hayatta kalma sınırının altına mahkûm eden bu komik aylıklar, iktidarın gözünde emeklinin sadece bir bütçe yükü olduğunun en somut itirafıdır.”